Wie leert een kind wie het is?

We weten hoe we een diploma moeten vieren. Er komt een vlag, een taart, een bericht met felicitaties. Maar wanneer vieren we dat een jongere eerlijk bleef terwijl liegen gemakkelijker was? Wanneer zeggen we: ik zie jouw moed, jouw zorg, jouw groei?

In onze omgeving kunnen prestaties veel aandacht krijgen, terwijl begeleiding naar volwassenheid haast vanzelf moet gebeuren. Wat leren jongeren daardoor over hun waarde? En hoeveel volwassenen lopen nog rond met een diploma in hun hand en een onbeantwoorde vraag in hun hart: ben ik ook zonder dit bewijs welkom?

Spreuken roept op tot bewuste vorming. Dat is geen formule waarmee ouders iedere uitkomst kunnen beheersen. Het is een uitnodiging om verantwoordelijkheid te nemen voor wat wij doorgeven. Liefde krijgt handen en woorden. Bevestiging wordt geloofwaardig wanneer iemand ook tijd maakt, luistert en voorgaat.

Je hoeft geen bijzondere ceremonie te organiseren om vandaag te beginnen. Noem iets goeds wat je werkelijk ziet. Vraag wat iemand bezighoudt. Spreek over Gods trouw en leef die trouw voor.

Misschien heb jij die begeleiding gemist. Ook jouw groei is bij de Vader welkom. Je bent geen achterstallig project, maar een geliefd mens. Welke kleine, bewuste stap zou vandaag een ander kunnen helpen om dat eveneens te ontdekken?