Wat je geen naam durfde te geven

'Anderen hebben het veel erger gehad.' Misschien is dat de zin waarmee je al jaren je eigen verdriet het zwijgen oplegt. Er was eten, je had een bed en je vader werkte hard. Dus waarom zou je verdrietig mogen zijn over de woorden die nooit kwamen?

Dankbaarheid voor wat je ontving en verdriet over wat ontbrak kunnen naast elkaar bestaan. Je hoeft je vader niet tot een slecht mens te verklaren om eerlijk te erkennen dat zijn afstand je pijn heeft gedaan. Een wond wordt niet minder werkelijk doordat je ook goede herinneringen hebt.

De psalm beschrijft God als Degene Die verbindt. Dat veronderstelt aandacht voor de plek die pijn doet. Wij willen vaak snel verder; God heeft geen haast om jouw verdriet onbesproken te laten. Hij vraagt geen keurige samenvatting waarin alles uiteindelijk toch wel meeviel.

Wat zou je Hem vertellen als je je pijn niet eerst hoefde te verdedigen? Misschien begint herstel met één eerlijke zin: ik had mijn vader nodig, en ik voelde me alleen. Die erkenning veroordeelt je niet tot een leven van verdriet. Je brengt ermee aan het licht waar je Zijn genezende nabijheid nodig hebt.