Voordat je iets kon bewijzen

Een pasgeboren kind heeft nog niets gepresteerd. Geen diploma, geen inkomen, geen indrukwekkend verhaal. Toch buigen mensen zich over dat kleine gezicht en herkennen iets kostbaars. Niemand vraagt of dit kind zijn aanwezigheid al heeft verdiend.

Wanneer zijn wij anders naar onszelf gaan kijken? Wanneer werd het vanzelfsprekend dat we eerst iets moesten bijdragen voordat we werkelijk mochten meetellen? Misschien kun je precies aanwijzen waar die omslag begon. Misschien merk je alleen hoe moeilijk een dag zonder zichtbaar resultaat voor je is.

De Bijbel begint bij de Schepper. De mens draagt Zijn beeld. Dat geeft een waardigheid die voorafgaat aan opleiding, gezondheid of maatschappelijke positie. Het beeld is door de zonde beschadigd, maar een mens wordt daardoor geen waardeloos voorwerp.

Gods liefde neemt jouw leven zo ernstig dat Hij Zijn Zoon gaf om mensen te verlossen. Je bent geen bijkomstigheid in een wereld die eigenlijk prima zonder aandacht voor jou kan draaien.

Wat zou vandaag veranderen als je je bestaansrecht niet langer hoefde te bewijzen? Misschien kun je dan werken met aandacht, rusten zonder schaamte en iemand anders ruimte geven. Je waarde hoeft niet bij iedere ontmoeting opnieuw te worden vastgesteld.