Ook wanneer je jezelf niet mooi vindt

Je kent waarschijnlijk de plek waar je ogen in de spiegel meteen naartoe gaan. Datgene wat anders zou moeten. De lijnen, de vorm, het litteken. Soms is één blik voldoende om je stemming voor de hele ochtend te bepalen.

David spreekt over zijn ontstaan met verwondering. Zijn aandacht gaat naar God, Die hem heeft gevormd. Deze psalm vraagt geen ontkenning van lichamelijke moeite of ziekte. Hij nodigt je uit om je lichaam niet alleen te bekijken als een verzameling tekortkomingen.

Je handen kunnen iemand vasthouden. Je stem kan moed geven. Je ogen kunnen opmerken wie niemand anders ziet. Zelfs waar mogelijkheden beperkt zijn, blijft jouw leven waardevol. De Vader meet je betekenis niet langs een ideaalbeeld dat iedere paar jaar verandert.

Welke woorden gebruik je over jezelf die je nooit tegen een geliefd kind zou zeggen? Waarom zouden die woorden ineens betrouwbaar worden zodra jij het onderwerp bent?

Misschien kun je vandaag beginnen met dankbaarheid voor één concreet aspect van je bestaan. Niet omdat je alles gemakkelijk vindt, maar omdat je je Schepper wilt leren eren, ook in de manier waarop je over Zijn werk spreekt. Jij hoort daarbij.