Stilte zonder schuldgevoel

Kun je even zitten zonder jezelf te verantwoorden? Zonder snel te noemen hoeveel je al hebt gedaan? Sommige mensen kunnen lichamelijk stil zijn terwijl hun gedachten voortdurend werken aan een verdediging van hun bestaan.

David beschrijft zijn ziel als een kind dat tot rust gekomen is bij zijn moeder. Er is nabijheid zonder voortdurend iets te moeten afdwingen. Het beeld raakt aan een verlangen dat velen nauwelijks durven toelaten: ergens mogen zijn zonder een prestatie te leveren.

Wanneer je waarde aan nuttigheid hangt, wordt rust bedreigend. Dan lijkt iedere pauze een bewijs dat iemand anders harder werkt en dus meer verdient. Maar de Vader rekent Zijn liefde niet per gewerkt uur af.

Rust is geen ontkenning van verantwoordelijkheid. Het is erkennen dat jij een mens bent die ontvangen moet. Adem, voedsel, slaap en liefde herinneren je eraan dat je nooit de bron van je eigen leven bent geweest.

Wat hoor je in jezelf wanneer het stil wordt? Een aanklacht? Een lijst? Misschien mag je juist daar Gods Woord laten spreken. In Christus ben je welkom, ook wanneer je handen leeg zijn. Neem vandaag enkele minuten waarin je niets bewijst. Laat je aandacht bij Hem blijven. Je hoeft de stilte niet te verdienen voordat je daarin geliefd mag zijn.