Gezien zonder iets te bewijzen

Je vertelt iets dat voor jou belangrijk is. Halverwege merk je dat de ander niet luistert. Het gesprek gaat verder, maar in jou gebeurt iets anders: je bent weer dat kind dat probeerde de aandacht van zijn vader te krijgen.

Zulke momenten kunnen blootleggen hoe sterk je nog verlangt om gezien te worden. Misschien ben je daarom degene geworden die altijd helpt, hard werkt of de sfeer bewaakt. Als je onmisbaar bent, zullen mensen je toch niet over het hoofd zien?

Psalm 139 beschrijft een God Die je kent in de meest gewone bewegingen van je leven. Zitten. Opstaan. Denken. Je hoeft geen indrukwekkend moment te organiseren om Zijn aandacht te trekken. Zijn kennen gaat dieper dan de buitenkant die jij zorgvuldig overeind houdt.

Wat gebeurt er wanneer je vandaag even niets toevoegt, oplost of bewijst? Voel je dan rust, of word je bang dat je betekenis verdwijnt? Neem juist die reactie mee in je gebed. De Vader wil je leren leven voor Zijn aangezicht, ook wanneer niemand applaudisseert.

Je mag je werk goed doen. Maar je hoeft je bestaansrecht niet langer uit de reacties erop te halen.