Verdriet is geen gebrek aan geloof

Bij het graf van Lazarus huilt Jezus. Hij weet wat Hij zal doen, en toch zijn er tranen. Hoop op Gods macht en werkelijk verdriet blijken naast elkaar te kunnen bestaan.

Misschien heb jij jezelf aangeleerd om snel naar het positieve te gaan. Zodra verdriet opkomt, zoek je een tekst, een verklaring of een taak. Alles liever dan erkennen hoeveel je gemist hebt. Maar een Bijbeltekst is geen opdracht om gevoelloos te worden.

Je kunt rouwen om een vader die overleden is. Je kunt ook verdriet hebben om een vader die leeft, maar met wie de relatie nooit werd wat je nodig had. Soms rouw je juist om de mogelijkheid die verdwenen is: de kans op een gesprek, erkenning of een arm om je heen.

Wat gebeurt er als je dat verdriet werkelijk aan God toevertrouwt? Misschien komen er tranen. Misschien blijft het eerst stil. Je hoeft geen reactie af te dwingen om eerlijk te zijn.

De Jezus Die weende, is ook de opgestane Heer. Bij Hem mag verdriet bestaan in het licht van hoop. Je hoeft geen van beide weg te drukken.