Als stilte voelt als afwijzing

Er zijn dagen waarop je bidt en weinig ervaart. Geen rust die plotseling neerdaalt, geen heldere gedachte, geen merkbare doorbraak. Wanneer je vroeger op een afwezige vader wachtte, kan die stilte iets ouds wakker maken: zie je wel, ik sta er weer alleen voor.

Het is begrijpelijk dat je gevoel die verbinding legt. Maar je gevoel kan niet vaststellen of God Zijn belofte houdt. Hebreeën herinnert ons aan Zijn blijvende trouw. De zekerheid ligt in Zijn spreken, ook wanneer jouw binnenwereld onrustig is.

Dat betekent niet dat onbeantwoorde vragen gemakkelijk zijn. Je mag ze blijven stellen. Het betekent wel dat je Gods nabijheid niet dagelijks opnieuw hoeft af te meten aan de intensiteit van je ervaring.

Wat doe je wanneer je niets voelt? Trek je je terug voordat je teleurgesteld kunt worden, of blijf je Hem zoeken op grond van Zijn Woord? Soms is volhardend geloof heel eenvoudig: opnieuw de Bijbel openen, eerlijk bidden en de volgende gehoorzame stap zetten.

Je hoeft de stilte niet met verklaringen te vullen. Je mag haar doorleven terwijl je je vasthoudt aan de Vader Die trouw blijft.